Προετοιμασία για τη συνάντηση με τον γκούρου

Μπορούμε να προετοιμάσουμε τον εαυτό μας για τη συνάντηση με τον γκούρου,αναζητώντας το βαθύτερο νόημα της ζωής ή κάνοντας γιόγκα, καλές πράξεις και βοηθώντας εκείνους που έχουν ανάγκη ή ανατρέχοντας σε διαφορετικές σχολές σκέψης και αποφασίζοντας ποιές διδασκαλίες μας προσελκύουν, μέχρι να βρούμε αυτό που είναι σωστό για μας κτλ.

Προτού η Σουάμι Σιβαμούρτι γνωρίσει τον Σρι Σουάμιτζι, μελέτησε τις εσωτερικές διδασκαλίες και λαχταρούσε να βρει έναν δάσκαλο και να λάβει μύηση.
Είχε ακούσει από μια πηγή ότι αν ζητήσει κανείς μύηση τρεις φορές με ειλικρίνεια και με πεποίθηση, οι ανώτερες δυνάμεις που καθοδηγούν τον δρόμο του κάθε ανθρώπου θα άνοιγαν και θα τον οδηγούσαν σε εκείνο το πρόσωπο που θα του έδινε τη μύηση. Έτσι, αφού το ζήτησε τρεις φορές, οι τροχοί είχαν αρχίσει να κινούνται και μέσα σε λίγους μήνες βρέθηκε στην Ινδία στο παλιό άσραμ του Bihar School of Yoga χωρίς να γνωρίζει τίποτα ούτε για το άσραμ ούτε για τον Σρι Σουάμιτζι. Πολύ αργότερα ρώτησε τον Σρι Σουάμιτζi: «Εσύ με κάλεσες;» και εκείνος απάντησε: «Εσύ προσελκύστηκες, αλλά θα μπορούσες να πεις επίσης ότι και εγώ σε κάλεσα. Ναι, σε κάλεσα».

Φτάνοντας στο Bihar School of Yoga (BSY)

Αργά ένα βράδυ του Δεκεμβρίου του 1975 η Σουάμι Σιβαμούρτι Σαρασουάτι έφτασε μπροστά στη μεγάλη σιδερένια πύλη του άσραμ που είναι σήμερα γνωστό ως η “παλιά σχολή BSY” ή η Σχολή Γιόγκα του Μπιχάρ (Βihar School of Yoga), προτού το άσραμ μεταφερθεί στη σημερινή θέση του πάνω στον λόφο και πάρει το όνομα “Άσραμ του Μονγκύρ” ή Ganga Darshan.

Αφού έστειλε γράμματα σε διάφορα άσραμς σε ολόκληρη την Ινδία, θεώρησε ότι αυτό ήταν το κατάλληλο. Ήταν ένα κουραστικό ταξίδι καθώς διέσχισε και ταξίδεψε μόνη της στην Ινδία.

Θυμάται ότι κανείς δεν ήρθε να την ρωτήσει γιατί είχε έρθει ή να της κάνει προσωπικές ερωτήσεις, αν και όλοι ήταν πολύ καλοσυνάτοι και ευγενικοί. Την ενημέρωσαν ότι ο Σρι Σουάμιτζι έλειπε και ότι θα έπρεπε να τον συναντήσει καθώς εκείνος ήταν ο γκούρου του άσραμ. Οι μέρες περνούσαν κι έγιναν εβδομάδες και εκείνη περνούσε τον χρόνο της διαβάζοντας, δουλεύοντας στο τυπογραφείο, παρατηρώντας τους σουάμις και θέτοντάς τους ερωτήματα μέχρι που τελικά εμφανίστηκε ο Σρι Σουάμιτζι.

Κατά την πρώτη τους συνάντηση, τον ρώτησε αν μπορούσε να λάβει ένα μάντρα και ένα όνομα και εκείνος συμφώνησε. Το όνομα που της έδωσε σε μια επόμενη συνάντηση ήταν Σιβαμούρτι. Σέβα σημαίνει εκείνος που διαλύει την ψευδαίσθηση. Σημαίνει επίσης το ευοίωνο.

Με την πάροδο του χρόνου, ο Σρι Σουάμιτζι της έδωσε οδηγίες σχετικά με τη σαννυάσα και ορισμένοι σουάμις της δίδαξαν τους διάφορους κλάδους και τις πρακτικές της γιόγκα.

Ζώντας στην παρουσία του

Η Σουάμι Σιβαμούρτι θυμάται ότι εκείνη την εποχή ο Σρι Σουάμιτζι έμενε σε ένα μικρό δωμάτιο που ονομαζόταν Γκόκουλ και μετά το βραδινό γεύμα, πριν από το βραδινό πρόγραμμα, οι σουάμις και οι διαμένοντες στο άσραμ μπορούσαν να χτυπήσουν την πόρτα του. Μερικές φορές τους άφηνε να μπούν και να καθίσουν λίγο μαζί του.

Εκείνες οι στιγμές, τα βράδια στο Γκόκουλ, ήταν από τις πιο όμορφες της ζωής της. Όταν έμπαιναν μέσα συνήθως τον έβρισκαν καθισμένο στον καναπέ του. Η ατμόσφαιρα μέσα στο δωμάτιο ήταν μαγική και ευωδίαζε κάποιο αρωματικό λιβάνι. Πήγαιναν όλοι και καθόντουσαν γύρω του.

Κάποιες φορές ήταν σιωπηλός, άλλες φορές συνήθιζε να μιλάει για ένα σωρό θέματα σχετικά με τη γιόγκα και την πνευματική ζωή, άλλοτε πάλι, θυμάται, έκανε αστεία και γελούσε ή μας έκανε ερωτήσεις. Η κάθε βραδιά ήταν διαφορετική. Ποτέ δεν μπορούσαν να χορτάσουν τον χρόνο τους εκεί. Κάθε στιγμή με τον Σρι Σουάμιτζι ήταν μία εμπειρία μάθησης.
Είχε ελάχιστες ή καθόλου ιδιωτικές στιγμές και κάποτε είπε ότι η ζωή ενός αγίου πρέπει να είναι σαν ένα ανοικτό βιβλίο. Τίποτα δεν πρέπει να είναι κρυφό. Στη δική του τη ζωή, είτε στο άσραμ είτε κατά τη διάρκεια των πολλών περιοδειών του, όντως τίποτα δεν ήταν κρυφό. Αν υπήρχαν στιγμές μοναχικότητας, αυτό συνέβαινε παρουσία των πολλών. Ήταν πολύ αργότερα, αφού έφυγε από το Μονγκύρ και μεταφέρθηκε στην Ρίκια (Rikhia) που αυτό άλλαξε.
Κατά τη διάρκεια της παραμονής της στο άσραμ του BSY, κάθε στιγμή κοντά στον Σρι Σουάμιτζι ήταν μοναδική και εμπνευστική. Κάθε φορά που είχε την ευκαιρία, τον παρατηρούσε, όσο ασήμαντη κι αν φαινόταν ότι ήταν η όποια δραστηριότητα, επειδή οτιδήποτε κι αν έκανε εκείνος, ήταν σημαντικό για εκείνη. Θυμάται ότι ο Σρι Σουάμιτζι μπορούσε να ανακαλύψει πάντα τα ενδιαφέροντα και τις δεξιότητες ενός ανθρώπου γιατί είχε αυτή την ικανότητα, να ανακαλύπτει το καλύτερο σε έναν άνθρωπο.

Oι άνθρωποι άνθιζαν κάτω από το άγγιγμά του, κάτω από τη ματιά του. Αιχμαλώτιζε την καρδιά όλων με τη ζεστασιά του, με την απαλή και εξαιρετική του δύναμη, με την αίσθηση του χιούμορ που δεν τον εγκατέλειπε ποτέ, με τη χαρά που ξεχείλιζε, με το ασύγκριτο χαμόγελο, με την ακλόνητη πίστη και με την αθωότητα ενός παιδιού. Είχε μία μόνο εσωτερική στάση και αυτή ήταν να κάνει το καλό για τους άλλους. Ακολουθούσε την εντολή του γκούρου του “Υπηρέτησε – Αγάπησε – Δώσε”.

Η καθημερινότητα

Η Σουάμι Σιβαμούρτι θυμάται ότι στο άσραμ η μέρα του Σρι Σουάμιτζι ξεκινούσε πολύ νωρίς γύρω στις 3 ή 4 το πρωί και καμιά φορά ακόμα νωρίτερα. Η φωνή του Σρι Σουάμιτζι κυμαινόταν τονικά πάντα σε ένα συγκεκριμένο εύρος, ποτέ δεν ανέβαινε πολύ ψηλά, ποτέ δεν έπεφτε πολύ χαμηλά. Ήταν μελωδική και γλυκιά. Ποτέ δεν ύψωνε τη φωνή του ακόμα και όταν ήθελε να τονίσει κάτι.
Τηρούσε την τάξη με μεγαλή προσοχή στη λεπτομέρεια και στον χρόνο. Ήταν ακριβής στην ώρα του μέχρι το τελευταίο λεπτό. Μάλιστα πάντοτε έφτανε τουλάχιστον 10 λεπτά νωρίτερα πριν από τις συναντήσεις του ή τα προγράμματά του και καμιά φορά και μισή ώρα νωρίτερα ή παραπάνω. Ποτέ δεν έκανε κάποιον να περιμένει.

Ο Σρι Σουάμιτζι πάντοτε βεβαιωνόταν ότι υπήρχε φροντίδα για τους ανθρώπους ακόμα και αν αυτό ήταν σε βάρος του. Υπήρχαν πολλές περιπτώσεις στο άσραμ που έπαιρνε δύο ή τρία πρωινά γεύματα ξεκινώντας από τις 5 το πρωί. Κάθε μισή ώρα περίπου μια διαφορετική ομάδα ερχόταν να τον δει όταν η προηγούμενη ομάδα έφευγε. Ο σουάμι που έκανε το τσάι είχε κάνει αναρίθμητα φλιτζάνια μέχρι τις 7 το πρωί. Βεβαίως κανένας επισκέπτης δεν το ήξερε αυτό. Ήταν όλα άψογα οργανωμένα. Υπήρχε φροντίδα και σεβασμός για τον καθένα, κανένας δεν ξεχνιόταν. Με την κάθε καινούρια ομάδα, ο Σρι Σουάμιτζι απολάμβανε ένα τσάι σαν να ήταν το πρώτο του.

Η Σουάμι Σιβαμούρτι θυμάται ότι ένα πρωινό, μπορούσε κανείς να μπει στο δωμάτιο του και να τον βρει να παίρνει πρωινό με καλεσμένους και την άλλη ακριβώς μέρα, μπορεί να τον έβρισκε να καθαρίζει ή να τραγουδάει υπέροχα ενώ αποκαλούσε τον εαυτό του ερασιτέχνη, λέγοντας: «Εδώ είμαστε απλά ερασιτέχνες. Απλά κάνουμε το καλύτερό μας».
Καμιά φορά σε καλούσε και όταν έφτανες στο δωμάτιό του, εκείνος απλά καθόταν ήσυχα με τα μάτια του κλειστά και δεν έλεγε τίποτα. Ο χρόνος περνούσε με αυτήν την εσωτερική κοινωνία και μετά έγνεφε και ήταν ώρα να φύγεις και να επιστρέψεις στα καθήκοντά σου. Ήταν τελείως απρόβλεπτος. Είχε ειπωθεί τότε ότι το μόνο προβλέψιμο πράγμα για τον Σρι Σουάμιτζι είναι ότι ήταν τελείως απρόβλεπτος.
Εκείνη θυμάται ότι συνήθιζε να γελάει πολύ και πάνω απ ‘όλα αγαπούσε τον γκούρου του στον οποίον είχε παραδοθεί εντελώς. Τόσο πολύ, που άρχισε να μοιάζει με εκείνον. Αγαπούσε τον Θεό και έβλεπε τον Θεό σε όλα.

H μεγάλη αγάπη του Σρι Σουάμιτζι άγγιξε τόσους ανθρώπους. Δεν αγαπούσε με μια αγάπη χρωματισμένη ή σπιλωμένη από το Εγώ και την προσκόλληση. Ήταν αγνή αγάπη, χειροπιαστή και αισθητή από τον καθένα που τον πλησίαζε. Το πρόσωπο του είχε ανυπέρβλητη ομορφιά, μια έκφραση που σε αιχμαλώτιζε και που αναδυόταν από έναν ήρεμο και ευχαριστημένο νου. Το χαμόγελό του ήταν συγκλονιστικό. Εξέπεμπε αβρότητα κι έναν μαγνητισμό που προσήλκυε τους άλλους κοντά του. Ταυτόχρονα ήταν βαθύτατα σοφός και παράξενα αθώος. Η δύναμη του χαρακτήρα του και η ακλόνητη πίστη του ενέπνεαν την αφοσίωση και αξίωναν τον σεβασμό όλων.

Ο Σρι Σουάμιτζι, όπως εκείνη αναφέρει, οπωσδήποτε δεν ήταν ο κοινός τύπος του γκούρου. Ποτέ δεν νοιαζόταν για τη φήμη του. Ποτέ δεν τον ενδιέφερε να μαζεύει μαθητές. Του άρεσε να υπηρετεί. Ζούσε για να εκπληρώσει την εντολή του γκούρου του, να δοξάσει τον Θεό και να μεταφέρει τις πνευματικές διδασκαλίες σ’ ένα πρακτικό επίπεδο, ώστε όλοι να μπορούν να ευεργετηθούν.

Μια από τις εκπληκτικότερες ικανότητές του ήταν ότι πάντα μπορούσε να επικοινωνήσει με οποιονδήποτε, σε οποιαδήποτε στιγμή, σε οποιαδήποτε χώρα και να τον κάνει να νιώσει άνετα. Το ταξίδι με τον Σρι Σουάμιτζι αποτελούσε μια συνεχόμενη εμπειρία μάθησης. Μιλούσε για οποιοδήποτε θέμα, ήταν πολύ καλά ενημερωμένος πάνω σε τρέχοντα θέματα, γνώριζε όλα τα αθλήματα και τις ομάδες τους, ήξερε για τις ταινίες, τους αστέρες του κινηματογράφου και όλους τους νέους ηθοποιούς. Εμπλούτιζε την κάθε συζήτηση και άφηνε άφωνους τους ανθρώπους με την απέραντη γνώση του για τα τρέχοντα θέματα.

Όταν ταξίδευε, στα ξενοδοχεία όπου έμενε ο Σρι Σουάμιτζι, όταν έμπαινε στο δωμάτιο, τα πάντα περνούσαν από έλεγχο για να διαπιστωθεί ότι λειτουργούσαν. Διαφορετικά, ειδοποιούνταν ο υδραυλικός, ο ηλεκτρολόγος ή η υπηρεσία καθαριότητας ανάλογα με το τι χρειαζόταν να γίνει. Όταν όλα τελείωναν, τους χάριζε βιβλία για τη γιόγκα. Είχε έναν μοναδικό τρόπο να αξιοποιεί την κάθε στιγμή και να μεταδίδει τη γιόγκα “από πόρτα σε πόρτα” και “από ακτή σε ακτή”. Ποτέ δεν έχανε καμιά ευκαιρία.

Την πρώτη φορά που τον άκουσε να μιλάει εκτός άσραμ ήταν μια αποκάλυψη για εκείνη. Θέματα για τα οποία πάντα επιθυμούσε να τον ακούσει να μιλάει, όταν βρισκόταν στο BSY στην Ινδία και που πάντα αρνιόταν να τα κουβεντιάσει, τώρα μιλούσε γι’ αυτά εκτενώς. Για παράδειγμα, λίγο καιρό αφού τον είχε συναντήσει, τον ρώτησε, αν όλα όσα μας συμβαίνουν είναι καρμικά. Τότε είχε απαντήσει: “Μια μέρα θα το ξέρεις αυτό από εμπειρία, μην ανησυχείς γι’ αυτό τώρα” και είχε κλείσει το θέμα. Όμως εκτός άσραμ, όταν οι άλλοι τον ρωτούσαν για το κάρμα, ανέπτυσσε το θέμα σε βάθος και έτσι απαντήθηκαν όλες της οι ερωτήσεις, ακόμα και οι ερωτήσεις που ούτε καν είχε σκεφτεί να κάνει.

Είχε επίσης την ικανότητα να συνδέει τη διδασκαλία της γιόγκα με την ιστορία της χώρας που είχε επισκεφτεί. Γεφύρωνε τις διαφορές και παρουσίαζε τη γιόγκα σαν μια οικουμενική κληρονομιά.

Από τα ποικίλα ταξίδια που τον συνόδευσε, θυμάται πολύ ζωντανά όταν κάποτε βρέθηκε με τον Σρι Σουάμιτζι στην Πάτρα, στην Ελλάδα. Βρισκόταν με μία ομάδα ανθρώπων και όλοι καθόντουσαν γύρω του. Ένας από τους φοιτητές έκανε μια ερώτηση σχετικά με το σαμάντι.

Ο Σρι Σουάμιτζι δεν απάντησε, έμεινε σιωπηλός. Μετά από περίπου ένα λεπτό ενώ όλοι περιμέναν την απάντηση, γύρισε και είπε: «Βλέπετε εκείνο το βουνό, εκείνο το λόφο εκεί πέρα; Και όλοι είπαν “ναι”, κι εκείνος συνέχισε: “ποιος σπουδαίος άνθρωπος από την αρχαία σας ιστορία έζησε και δίδαξε εκεί;». Κανένας δεν γνώριζε την απάντηση. Τότε τους είπε ότι μέχρι να μάθουν τη δική τους ιστορία, τις διδασκαλίες και τη σοφία των δικών τους σοφών ανθρώπων, δεν επρόκειτο να απαντήσει σε τέτοιες ερωτήσεις.

Στην Πάτρα πάλι, στο τέλος της διάλεξης έφυγε γρήγορα, όπως συνήθιζε. Καθώς εκείνη έτρεχε πίσω του για να τον συνοδέψει στο ασανσέρ γύρισε προς το μέρος της και της είπε: «Σιβαμούρτι, δεν έχει καμία σημασία αν κάποιος δεν θα θυμάται τίποτα από τη διάλεξή μου. Εάν θυμάται μόνο μια λέξη και η λέξη αυτή είναι η επίγνωση, τότε η διάλεξή μου είχε επιτυχία».
Θυμάται άλλο ένα περιστατικό κατά τη διάρκεια μιας περιοδείας στην Ευρώπη, όταν καθώς τον παρατηρούσε πάλι έμαθε ένα πολύτιμο μάθημα για το χειρισμό των αντιπαράθεσεων.

Ο Σρι Σουάμιτζι μόλις είχε ολοκληρώσει μια υπέροχη διάλεξη για την Μπαγκαβάτ Γκίτα. Είχαν έρθει εκατοντάδες άνθρωποι. Μόλις είχαν φύγει από την αίθουσα, εμφανίστηκε ένας άνθρωπος τρέχοντας. Είπε ότι δεν συμφωνούσε με τα διάφορα σημεία που ο Σρι Σουάμιτζι είχε αναφέρει στην ομιλία του για την Γκίτα (Bhagavat Gita) και τον αντιμετώπισε αρκετά επιθετικά. Ξαφνικά έπεσε μια σιωπή στο φουαγιέ. Ο Σρι Σουάμιτζι απλά στάθηκε ακίνητος και τον άκουγε, με μια γλυκιά έκφραση στο πρόσωπο του. Κάθε φορά που ο άνθρωπος αυτός έκανε μια μικρή παύση, ο Σρι Σουάμιτζι απλά έλεγε: “ναι, αυτό είναι σωστό, έχεις απόλυτο δίκιο.” Μετά από λίγο ο θυμός του ανθρώπου άρχισε να καταλαγιάζει και σιγά – σιγά ηρέμησε. Η στάση του άλλαξε τελείως όταν συνειδητοποίησε ότι ο Σρι Σουάμιτζι δεν επρόκειτο να αντιτεθεί στις ιδέες του και τότε ο άνθρωπος είπε: “Πιστεύετε ότι έχω κάποιο δίκιο; Καταλαβαίνετε τι εννοώ;”. Συνέχισαν να συζητούν για λίγο ακόμα και στο τέλος ο άνθρωπος έφυγε, συμφωνώντας με όσα είχε πει ο Σρι Σουάμιτζι. Με τον απαράμιλλο τρόπο του, ο Σρι Σουάμιτζι τους είχε δείξει με το παράδειγμά του, έναν τρόπο να συμπεριφέρεται κανείς σε προκλητικές καταστάσεις.

Ο δρόμος για την Ελλάδα

Μια μέρα, επειδή γνώριζε τη βαθιά σύνδεση που είχε με την Ελλάδα και τους Έλληνες, ζήτησε από την Σουάμι Σιβαμούρτι να διερευνήσει αν οι Έλληνες ενδιαφέρονταν για τη γιόγκα. Είπε: «Να είσαι προετοιμασμένη για διαλέξεις, τηλεόραση, θερινές κατασκηνώσεις, ό,τι προκύψει. Οτιδήποτε προκύπτει και βρεθεί στο δρόμο σου, να το κάνεις».

Εκείνη τον ρώτησε εάν θα έχει επίγνωση των προβλημάτων που θα αντιμετωπίσει κι εκείνος της απάντησε: ” ναι, θα τα γνωρίζω όλα” και συμπλήρωσε: “Θα σε εμπνέω και αυτή η έμπνευση είναι αγάπη.”

Της είπε ότι οτιδήποτε και να της συμβεί, θα συμβεί για το καλό της. Δεν θα υπάρχει τίποτα το αρνητικό. Αυτά τα λόγια την βοήθησαν να ξεπεράσει όλες τις προκλήσεις που συνάντησε τα επόμενα χρόνια και συνεχίζουν να την στηρίζουν μέχρι σήμερα.

Ο Σρι Σουάμιτζι της είχε πει να ξεκινήσει «με έναν ταπεινό τρόπο» στην Ελλάδα κι έτσι η γιόγκα ξεκίνησε σε μία σχετικά μικρή πόλη που ονομαζόταν Καλαμάτα, στη Νότια Ελλάδα, όπου η λέξη γιόγκα ήταν ακόμα άγνωστη. Εκεί ξεκίνησε η Σατυανάντα γιόγκα στην Ελλάδα, και από αυτή τη μικρή πόλη εξαπλώθηκε σαν πυρκαγιά σε ολόκληρη την Ελλάδα, όπως ακριβώς είχε προβλέψει ο Σρι Σουάμιτζι.

Το 1985, όταν ο Σρι Σουάμιτζι βρισκόταν στην Ελλάδα, για τα εγκαίνια του άσραμ στην Παιανία, εκείνη θυμάται τα λόγια του, τα οποία την καθοδήγησαν όλα αυτά τα χρόνια.

“Δεν θα πρέπει τα πράγματα να είναι εύκολα στη ζωή. Όσοι επιθυμούν την εύκολη επιτυχία, τελικά δεν επιτυγχάνουν. Οπουδήποτε, σε οποιαδήποτε θέση, σε οποιοδήποτε τομέα της ζωής, θα πρέπει να θυμόσαστε ότι η πρόκληση είναι το κλειδί για τη μεγάλη επιτυχία…. Και υπάρχει μόνο ένα μυστικό για να μπορείς να αντιμετωπίζεις τις προκλήσεις της ζωής – χρειάζεται να είσαι ειλικρινής και αθώος. Οι απατεώνες όντως αντιμετωπίζουν τις προκλήσεις της ζωής για ένα διάστημα και όντως επιτυγχάνουν, αλλά είναι μόνο οι αθώοι άνθρωποι, που είναι σαν παιδιά, που μπορούν αποτελεσματικά να αντιμετωπίσουν την κάθε πρόκληση.”

Πώς μπορείτε να συμμετέχετε σε αυτήν την όμορφη κοινότητα προσφοράς

Είστε ευπρόσδεκτοι να έρθετε μαζί μας και να μας βοηθήσετε να πετύχουμε τους στόχους μας και τους σκοπούς μας. Το σωματείο μας χρειάζεται ανθρώπους που είναι έτοιμοι να προσφέρουν την καρδιά τους, τις ικανότητές και τις ιδέες τους.

shutterstock_1026449446 [Converted]2

Εάν σας ενδιαφέρουν οι ανάγκες άλλων, σας χρειαζόμαστε.
Εάν έχετε μια γενναιόδωρη καρδιά, σας χρειαζόμαστε.
Αν προσφέρετε απλόχερα, σας χρειαζόμαστε.
Εάν έχετε λαμπρές ιδέες, σας χρειαζόμαστε.

Οι εισφορές σας μας επιτρέπουν να προσεγγίσουμε όλο και περισσότερους ανθρώπους, να υποστηρίξουμε και να εργαστούμε για την εκπλήρωση του οράματος του Σρι Σουάμι Σατυανάντα Σαρασουάτι, του Σουάμι Νιραντζανανάντα Σαρασουάτι και της παράδοσής τους, για την ειρήνη και την ευημερία όλης της ανθρωπότητας.

X

Τα χρόνια κοντά στον Σουάμι Σατυανάντα Σαρασουάτι

Προετοιμασία για τη συνάντηση με τον γκούρου

Μπορούμε να προετοιμάσουμε τον εαυτό μας για τη συνάντηση με τον γκούρου,αναζητώντας το βαθύτερο νόημα της ζωής ή κάνοντας γιόγκα, καλές πράξεις και βοηθώντας εκείνους που έχουν ανάγκη ή ανατρέχοντας σε διαφορετικές σχολές σκέψης και αποφασίζοντας ποιές διδασκαλίες μας προσελκύουν, μέχρι να βρούμε αυτό που είναι σωστό για μας κτλ.

Προτού η Σουάμι Σιβαμούρτι γνωρίσει τον Σρι Σουάμιτζι, μελέτησε τις εσωτερικές διδασκαλίες και λαχταρούσε να βρει έναν δάσκαλο και να λάβει μύηση.
Είχε ακούσει από μια πηγή ότι αν ζητήσει κανείς μύηση τρεις φορές με ειλικρίνεια και με πεποίθηση, οι ανώτερες δυνάμεις που καθοδηγούν τον δρόμο του κάθε ανθρώπου θα άνοιγαν και θα τον οδηγούσαν σε εκείνο το πρόσωπο που θα του έδινε τη μύηση. Έτσι, αφού το ζήτησε τρεις φορές, οι τροχοί είχαν αρχίσει να κινούνται και μέσα σε λίγους μήνες βρέθηκε στην Ινδία στο παλιό άσραμ του Bihar School of Yoga χωρίς να γνωρίζει τίποτα ούτε για το άσραμ ούτε για τον Σρι Σουάμιτζι. Πολύ αργότερα ρώτησε τον Σρι Σουάμιτζi: «Εσύ με κάλεσες;» και εκείνος απάντησε: «Εσύ προσελκύστηκες, αλλά θα μπορούσες να πεις επίσης ότι και εγώ σε κάλεσα. Ναι, σε κάλεσα».

Φτάνοντας στο Bihar School of Yoga (BSY)

Αργά ένα βράδυ του Δεκεμβρίου του 1975 η Σουάμι Σιβαμούρτι Σαρασουάτι έφτασε μπροστά στη μεγάλη σιδερένια πύλη του άσραμ που είναι σήμερα γνωστό ως η "παλιά σχολή BSY" ή η Σχολή Γιόγκα του Μπιχάρ (Βihar School of Yoga), προτού το άσραμ μεταφερθεί στη σημερινή θέση του πάνω στον λόφο και πάρει το όνομα "Άσραμ του Μονγκύρ" ή Ganga Darshan.

Αφού έστειλε γράμματα σε διάφορα άσραμς σε ολόκληρη την Ινδία, θεώρησε ότι αυτό ήταν το κατάλληλο. Ήταν ένα κουραστικό ταξίδι καθώς διέσχισε και ταξίδεψε μόνη της στην Ινδία.

Θυμάται ότι κανείς δεν ήρθε να την ρωτήσει γιατί είχε έρθει ή να της κάνει προσωπικές ερωτήσεις, αν και όλοι ήταν πολύ καλοσυνάτοι και ευγενικοί. Την ενημέρωσαν ότι ο Σρι Σουάμιτζι έλειπε και ότι θα έπρεπε να τον συναντήσει καθώς εκείνος ήταν ο γκούρου του άσραμ. Οι μέρες περνούσαν κι έγιναν εβδομάδες και εκείνη περνούσε τον χρόνο της διαβάζοντας, δουλεύοντας στο τυπογραφείο, παρατηρώντας τους σουάμις και θέτοντάς τους ερωτήματα μέχρι που τελικά εμφανίστηκε ο Σρι Σουάμιτζι.

Κατά την πρώτη τους συνάντηση, τον ρώτησε αν μπορούσε να λάβει ένα μάντρα και ένα όνομα και εκείνος συμφώνησε. Το όνομα που της έδωσε σε μια επόμενη συνάντηση ήταν Σιβαμούρτι. Σέβα σημαίνει εκείνος που διαλύει την ψευδαίσθηση. Σημαίνει επίσης το ευοίωνο.

Με την πάροδο του χρόνου, ο Σρι Σουάμιτζι της έδωσε οδηγίες σχετικά με τη σαννυάσα και ορισμένοι σουάμις της δίδαξαν τους διάφορους κλάδους και τις πρακτικές της γιόγκα.

Ζώντας στην παρουσία του

Η Σουάμι Σιβαμούρτι θυμάται ότι εκείνη την εποχή ο Σρι Σουάμιτζι έμενε σε ένα μικρό δωμάτιο που ονομαζόταν Γκόκουλ και μετά το βραδινό γεύμα, πριν από το βραδινό πρόγραμμα, οι σουάμις και οι διαμένοντες στο άσραμ μπορούσαν να χτυπήσουν την πόρτα του. Μερικές φορές τους άφηνε να μπούν και να καθίσουν λίγο μαζί του.

Εκείνες οι στιγμές, τα βράδια στο Γκόκουλ, ήταν από τις πιο όμορφες της ζωής της. Όταν έμπαιναν μέσα συνήθως τον έβρισκαν καθισμένο στον καναπέ του. Η ατμόσφαιρα μέσα στο δωμάτιο ήταν μαγική και ευωδίαζε κάποιο αρωματικό λιβάνι. Πήγαιναν όλοι και καθόντουσαν γύρω του.

Κάποιες φορές ήταν σιωπηλός, άλλες φορές συνήθιζε να μιλάει για ένα σωρό θέματα σχετικά με τη γιόγκα και την πνευματική ζωή, άλλοτε πάλι, θυμάται, έκανε αστεία και γελούσε ή μας έκανε ερωτήσεις. Η κάθε βραδιά ήταν διαφορετική. Ποτέ δεν μπορούσαν να χορτάσουν τον χρόνο τους εκεί. Κάθε στιγμή με τον Σρι Σουάμιτζι ήταν μία εμπειρία μάθησης.
Είχε ελάχιστες ή καθόλου ιδιωτικές στιγμές και κάποτε είπε ότι η ζωή ενός αγίου πρέπει να είναι σαν ένα ανοικτό βιβλίο. Τίποτα δεν πρέπει να είναι κρυφό. Στη δική του τη ζωή, είτε στο άσραμ είτε κατά τη διάρκεια των πολλών περιοδειών του, όντως τίποτα δεν ήταν κρυφό. Αν υπήρχαν στιγμές μοναχικότητας, αυτό συνέβαινε παρουσία των πολλών. Ήταν πολύ αργότερα, αφού έφυγε από το Μονγκύρ και μεταφέρθηκε στην Ρίκια (Rikhia) που αυτό άλλαξε.
Κατά τη διάρκεια της παραμονής της στο άσραμ του BSY, κάθε στιγμή κοντά στον Σρι Σουάμιτζι ήταν μοναδική και εμπνευστική. Κάθε φορά που είχε την ευκαιρία, τον παρατηρούσε, όσο ασήμαντη κι αν φαινόταν ότι ήταν η όποια δραστηριότητα, επειδή οτιδήποτε κι αν έκανε εκείνος, ήταν σημαντικό για εκείνη. Θυμάται ότι ο Σρι Σουάμιτζι μπορούσε να ανακαλύψει πάντα τα ενδιαφέροντα και τις δεξιότητες ενός ανθρώπου γιατί είχε αυτή την ικανότητα, να ανακαλύπτει το καλύτερο σε έναν άνθρωπο.

Oι άνθρωποι άνθιζαν κάτω από το άγγιγμά του, κάτω από τη ματιά του. Αιχμαλώτιζε την καρδιά όλων με τη ζεστασιά του, με την απαλή και εξαιρετική του δύναμη, με την αίσθηση του χιούμορ που δεν τον εγκατέλειπε ποτέ, με τη χαρά που ξεχείλιζε, με το ασύγκριτο χαμόγελο, με την ακλόνητη πίστη και με την αθωότητα ενός παιδιού. Είχε μία μόνο εσωτερική στάση και αυτή ήταν να κάνει το καλό για τους άλλους. Ακολουθούσε την εντολή του γκούρου του "Υπηρέτησε – Αγάπησε - Δώσε".

Η καθημερινότητα

Η Σουάμι Σιβαμούρτι θυμάται ότι στο άσραμ η μέρα του Σρι Σουάμιτζι ξεκινούσε πολύ νωρίς γύρω στις 3 ή 4 το πρωί και καμιά φορά ακόμα νωρίτερα. Η φωνή του Σρι Σουάμιτζι κυμαινόταν τονικά πάντα σε ένα συγκεκριμένο εύρος, ποτέ δεν ανέβαινε πολύ ψηλά, ποτέ δεν έπεφτε πολύ χαμηλά. Ήταν μελωδική και γλυκιά. Ποτέ δεν ύψωνε τη φωνή του ακόμα και όταν ήθελε να τονίσει κάτι.
Τηρούσε την τάξη με μεγαλή προσοχή στη λεπτομέρεια και στον χρόνο. Ήταν ακριβής στην ώρα του μέχρι το τελευταίο λεπτό. Μάλιστα πάντοτε έφτανε τουλάχιστον 10 λεπτά νωρίτερα πριν από τις συναντήσεις του ή τα προγράμματά του και καμιά φορά και μισή ώρα νωρίτερα ή παραπάνω. Ποτέ δεν έκανε κάποιον να περιμένει.

Ο Σρι Σουάμιτζι πάντοτε βεβαιωνόταν ότι υπήρχε φροντίδα για τους ανθρώπους ακόμα και αν αυτό ήταν σε βάρος του. Υπήρχαν πολλές περιπτώσεις στο άσραμ που έπαιρνε δύο ή τρία πρωινά γεύματα ξεκινώντας από τις 5 το πρωί. Κάθε μισή ώρα περίπου μια διαφορετική ομάδα ερχόταν να τον δει όταν η προηγούμενη ομάδα έφευγε. Ο σουάμι που έκανε το τσάι είχε κάνει αναρίθμητα φλιτζάνια μέχρι τις 7 το πρωί. Βεβαίως κανένας επισκέπτης δεν το ήξερε αυτό. Ήταν όλα άψογα οργανωμένα. Υπήρχε φροντίδα και σεβασμός για τον καθένα, κανένας δεν ξεχνιόταν. Με την κάθε καινούρια ομάδα, ο Σρι Σουάμιτζι απολάμβανε ένα τσάι σαν να ήταν το πρώτο του.

Η Σουάμι Σιβαμούρτι θυμάται ότι ένα πρωινό, μπορούσε κανείς να μπει στο δωμάτιο του και να τον βρει να παίρνει πρωινό με καλεσμένους και την άλλη ακριβώς μέρα, μπορεί να τον έβρισκε να καθαρίζει ή να τραγουδάει υπέροχα ενώ αποκαλούσε τον εαυτό του ερασιτέχνη, λέγοντας: «Εδώ είμαστε απλά ερασιτέχνες. Απλά κάνουμε το καλύτερό μας».
Καμιά φορά σε καλούσε και όταν έφτανες στο δωμάτιό του, εκείνος απλά καθόταν ήσυχα με τα μάτια του κλειστά και δεν έλεγε τίποτα. Ο χρόνος περνούσε με αυτήν την εσωτερική κοινωνία και μετά έγνεφε και ήταν ώρα να φύγεις και να επιστρέψεις στα καθήκοντά σου. Ήταν τελείως απρόβλεπτος. Είχε ειπωθεί τότε ότι το μόνο προβλέψιμο πράγμα για τον Σρι Σουάμιτζι είναι ότι ήταν τελείως απρόβλεπτος.
Εκείνη θυμάται ότι συνήθιζε να γελάει πολύ και πάνω απ 'όλα αγαπούσε τον γκούρου του στον οποίον είχε παραδοθεί εντελώς. Τόσο πολύ, που άρχισε να μοιάζει με εκείνον. Αγαπούσε τον Θεό και έβλεπε τον Θεό σε όλα.

H μεγάλη αγάπη του Σρι Σουάμιτζι άγγιξε τόσους ανθρώπους. Δεν αγαπούσε με μια αγάπη χρωματισμένη ή σπιλωμένη από το Εγώ και την προσκόλληση. Ήταν αγνή αγάπη, χειροπιαστή και αισθητή από τον καθένα που τον πλησίαζε. Το πρόσωπο του είχε ανυπέρβλητη ομορφιά, μια έκφραση που σε αιχμαλώτιζε και που αναδυόταν από έναν ήρεμο και ευχαριστημένο νου. Το χαμόγελό του ήταν συγκλονιστικό. Εξέπεμπε αβρότητα κι έναν μαγνητισμό που προσήλκυε τους άλλους κοντά του. Ταυτόχρονα ήταν βαθύτατα σοφός και παράξενα αθώος. Η δύναμη του χαρακτήρα του και η ακλόνητη πίστη του ενέπνεαν την αφοσίωση και αξίωναν τον σεβασμό όλων.

Ο Σρι Σουάμιτζι, όπως εκείνη αναφέρει, οπωσδήποτε δεν ήταν ο κοινός τύπος του γκούρου. Ποτέ δεν νοιαζόταν για τη φήμη του. Ποτέ δεν τον ενδιέφερε να μαζεύει μαθητές. Του άρεσε να υπηρετεί. Ζούσε για να εκπληρώσει την εντολή του γκούρου του, να δοξάσει τον Θεό και να μεταφέρει τις πνευματικές διδασκαλίες σ’ ένα πρακτικό επίπεδο, ώστε όλοι να μπορούν να ευεργετηθούν.

Μια από τις εκπληκτικότερες ικανότητές του ήταν ότι πάντα μπορούσε να επικοινωνήσει με οποιονδήποτε, σε οποιαδήποτε στιγμή, σε οποιαδήποτε χώρα και να τον κάνει να νιώσει άνετα. Το ταξίδι με τον Σρι Σουάμιτζι αποτελούσε μια συνεχόμενη εμπειρία μάθησης. Μιλούσε για οποιοδήποτε θέμα, ήταν πολύ καλά ενημερωμένος πάνω σε τρέχοντα θέματα, γνώριζε όλα τα αθλήματα και τις ομάδες τους, ήξερε για τις ταινίες, τους αστέρες του κινηματογράφου και όλους τους νέους ηθοποιούς. Εμπλούτιζε την κάθε συζήτηση και άφηνε άφωνους τους ανθρώπους με την απέραντη γνώση του για τα τρέχοντα θέματα.

Όταν ταξίδευε, στα ξενοδοχεία όπου έμενε ο Σρι Σουάμιτζι, όταν έμπαινε στο δωμάτιο, τα πάντα περνούσαν από έλεγχο για να διαπιστωθεί ότι λειτουργούσαν. Διαφορετικά, ειδοποιούνταν ο υδραυλικός, ο ηλεκτρολόγος ή η υπηρεσία καθαριότητας ανάλογα με το τι χρειαζόταν να γίνει. Όταν όλα τελείωναν, τους χάριζε βιβλία για τη γιόγκα. Είχε έναν μοναδικό τρόπο να αξιοποιεί την κάθε στιγμή και να μεταδίδει τη γιόγκα "από πόρτα σε πόρτα" και "από ακτή σε ακτή". Ποτέ δεν έχανε καμιά ευκαιρία.

Την πρώτη φορά που τον άκουσε να μιλάει εκτός άσραμ ήταν μια αποκάλυψη για εκείνη. Θέματα για τα οποία πάντα επιθυμούσε να τον ακούσει να μιλάει, όταν βρισκόταν στο BSY στην Ινδία και που πάντα αρνιόταν να τα κουβεντιάσει, τώρα μιλούσε γι' αυτά εκτενώς. Για παράδειγμα, λίγο καιρό αφού τον είχε συναντήσει, τον ρώτησε, αν όλα όσα μας συμβαίνουν είναι καρμικά. Τότε είχε απαντήσει: "Μια μέρα θα το ξέρεις αυτό από εμπειρία, μην ανησυχείς γι' αυτό τώρα" και είχε κλείσει το θέμα. Όμως εκτός άσραμ, όταν οι άλλοι τον ρωτούσαν για το κάρμα, ανέπτυσσε το θέμα σε βάθος και έτσι απαντήθηκαν όλες της οι ερωτήσεις, ακόμα και οι ερωτήσεις που ούτε καν είχε σκεφτεί να κάνει.

Είχε επίσης την ικανότητα να συνδέει τη διδασκαλία της γιόγκα με την ιστορία της χώρας που είχε επισκεφτεί. Γεφύρωνε τις διαφορές και παρουσίαζε τη γιόγκα σαν μια οικουμενική κληρονομιά.

Από τα ποικίλα ταξίδια που τον συνόδευσε, θυμάται πολύ ζωντανά όταν κάποτε βρέθηκε με τον Σρι Σουάμιτζι στην Πάτρα, στην Ελλάδα. Βρισκόταν με μία ομάδα ανθρώπων και όλοι καθόντουσαν γύρω του. Ένας από τους φοιτητές έκανε μια ερώτηση σχετικά με το σαμάντι.

Ο Σρι Σουάμιτζι δεν απάντησε, έμεινε σιωπηλός. Μετά από περίπου ένα λεπτό ενώ όλοι περιμέναν την απάντηση, γύρισε και είπε: «Βλέπετε εκείνο το βουνό, εκείνο το λόφο εκεί πέρα; Και όλοι είπαν "ναι", κι εκείνος συνέχισε: "ποιος σπουδαίος άνθρωπος από την αρχαία σας ιστορία έζησε και δίδαξε εκεί;». Κανένας δεν γνώριζε την απάντηση. Τότε τους είπε ότι μέχρι να μάθουν τη δική τους ιστορία, τις διδασκαλίες και τη σοφία των δικών τους σοφών ανθρώπων, δεν επρόκειτο να απαντήσει σε τέτοιες ερωτήσεις.

Στην Πάτρα πάλι, στο τέλος της διάλεξης έφυγε γρήγορα, όπως συνήθιζε. Καθώς εκείνη έτρεχε πίσω του για να τον συνοδέψει στο ασανσέρ γύρισε προς το μέρος της και της είπε: «Σιβαμούρτι, δεν έχει καμία σημασία αν κάποιος δεν θα θυμάται τίποτα από τη διάλεξή μου. Εάν θυμάται μόνο μια λέξη και η λέξη αυτή είναι η επίγνωση, τότε η διάλεξή μου είχε επιτυχία».
Θυμάται άλλο ένα περιστατικό κατά τη διάρκεια μιας περιοδείας στην Ευρώπη, όταν καθώς τον παρατηρούσε πάλι έμαθε ένα πολύτιμο μάθημα για το χειρισμό των αντιπαράθεσεων.

Ο Σρι Σουάμιτζι μόλις είχε ολοκληρώσει μια υπέροχη διάλεξη για την Μπαγκαβάτ Γκίτα. Είχαν έρθει εκατοντάδες άνθρωποι. Μόλις είχαν φύγει από την αίθουσα, εμφανίστηκε ένας άνθρωπος τρέχοντας. Είπε ότι δεν συμφωνούσε με τα διάφορα σημεία που ο Σρι Σουάμιτζι είχε αναφέρει στην ομιλία του για την Γκίτα (Bhagavat Gita) και τον αντιμετώπισε αρκετά επιθετικά. Ξαφνικά έπεσε μια σιωπή στο φουαγιέ. Ο Σρι Σουάμιτζι απλά στάθηκε ακίνητος και τον άκουγε, με μια γλυκιά έκφραση στο πρόσωπο του. Κάθε φορά που ο άνθρωπος αυτός έκανε μια μικρή παύση, ο Σρι Σουάμιτζι απλά έλεγε: "ναι, αυτό είναι σωστό, έχεις απόλυτο δίκιο." Μετά από λίγο ο θυμός του ανθρώπου άρχισε να καταλαγιάζει και σιγά – σιγά ηρέμησε. Η στάση του άλλαξε τελείως όταν συνειδητοποίησε ότι ο Σρι Σουάμιτζι δεν επρόκειτο να αντιτεθεί στις ιδέες του και τότε ο άνθρωπος είπε: "Πιστεύετε ότι έχω κάποιο δίκιο; Καταλαβαίνετε τι εννοώ;". Συνέχισαν να συζητούν για λίγο ακόμα και στο τέλος ο άνθρωπος έφυγε, συμφωνώντας με όσα είχε πει ο Σρι Σουάμιτζι. Με τον απαράμιλλο τρόπο του, ο Σρι Σουάμιτζι τους είχε δείξει με το παράδειγμά του, έναν τρόπο να συμπεριφέρεται κανείς σε προκλητικές καταστάσεις.

Ο δρόμος για την Ελλάδα

Μια μέρα, επειδή γνώριζε τη βαθιά σύνδεση που είχε με την Ελλάδα και τους Έλληνες, ζήτησε από την Σουάμι Σιβαμούρτι να διερευνήσει αν οι Έλληνες ενδιαφέρονταν για τη γιόγκα. Είπε: «Να είσαι προετοιμασμένη για διαλέξεις, τηλεόραση, θερινές κατασκηνώσεις, ό,τι προκύψει. Οτιδήποτε προκύπτει και βρεθεί στο δρόμο σου, να το κάνεις».

Εκείνη τον ρώτησε εάν θα έχει επίγνωση των προβλημάτων που θα αντιμετωπίσει κι εκείνος της απάντησε: " ναι, θα τα γνωρίζω όλα" και συμπλήρωσε: "Θα σε εμπνέω και αυτή η έμπνευση είναι αγάπη."

Της είπε ότι οτιδήποτε και να της συμβεί, θα συμβεί για το καλό της. Δεν θα υπάρχει τίποτα το αρνητικό. Αυτά τα λόγια την βοήθησαν να ξεπεράσει όλες τις προκλήσεις που συνάντησε τα επόμενα χρόνια και συνεχίζουν να την στηρίζουν μέχρι σήμερα.

Ο Σρι Σουάμιτζι της είχε πει να ξεκινήσει «με έναν ταπεινό τρόπο» στην Ελλάδα κι έτσι η γιόγκα ξεκίνησε σε μία σχετικά μικρή πόλη που ονομαζόταν Καλαμάτα, στη Νότια Ελλάδα, όπου η λέξη γιόγκα ήταν ακόμα άγνωστη. Εκεί ξεκίνησε η Σατυανάντα γιόγκα στην Ελλάδα, και από αυτή τη μικρή πόλη εξαπλώθηκε σαν πυρκαγιά σε ολόκληρη την Ελλάδα, όπως ακριβώς είχε προβλέψει ο Σρι Σουάμιτζι.

Το 1985, όταν ο Σρι Σουάμιτζι βρισκόταν στην Ελλάδα, για τα εγκαίνια του άσραμ στην Παιανία, εκείνη θυμάται τα λόγια του, τα οποία την καθοδήγησαν όλα αυτά τα χρόνια.

"Δεν θα πρέπει τα πράγματα να είναι εύκολα στη ζωή. Όσοι επιθυμούν την εύκολη επιτυχία, τελικά δεν επιτυγχάνουν. Οπουδήποτε, σε οποιαδήποτε θέση, σε οποιοδήποτε τομέα της ζωής, θα πρέπει να θυμόσαστε ότι η πρόκληση είναι το κλειδί για τη μεγάλη επιτυχία…. Και υπάρχει μόνο ένα μυστικό για να μπορείς να αντιμετωπίζεις τις προκλήσεις της ζωής – χρειάζεται να είσαι ειλικρινής και αθώος. Οι απατεώνες όντως αντιμετωπίζουν τις προκλήσεις της ζωής για ένα διάστημα και όντως επιτυγχάνουν, αλλά είναι μόνο οι αθώοι άνθρωποι, που είναι σαν παιδιά, που μπορούν αποτελεσματικά να αντιμετωπίσουν την κάθε πρόκληση."